Pol blijft een Cadee van jewelste

14.01.2026

Een prachtkerel mag je wel zeggen. Deze zomer heeft hij niet zo vaak een nummer opgespeld, en toch…de 1000 km “kom op tegen kanker” heeft hij toch mee gereden. Hij aarzelede, onze Pol, want zo’n onderneming is een heel anders stel mouwen dan een koers om de kerktoren. En tegelijk….Pol blijft een chancear: zo’n vent die elke gelegenheid die zich voordoet ook aangrijpt om er zijn voordeel mee te doen. Zo ook bij deze 1000 km waar acht renners vier dagen over doen. Bij de start in Mechelen waren ze maar met zeven. Raad eens wie er ontbrak: onze Pol. Afmelden durfde hij niet, was te laat begonnen zijn gerief bij elkaar te schrapen, voelde zich wat zwak in de knieën, weet zich nóg steeds gegriefd door August Vandesteeghe van wie hij nog altijd 500 oude Belgische francs moet krijgen krijgen. Van zó lang dateert deze vete al. Da’s nog uit de periode dat de gebroeders Vandenabijsloot koers reden in Keerbergen – en dat is heel lang geleden. Toffe gasten die toentertijd iedereen een goede uitslag gunden, goedgemutst waren en een bourgondisch leven leidden. Dat zijn mannen waar Pol gerust mee kon gaan fietsen; beide broers waren wat aangekomen en schuurden hun buik zowat op de bovenbuis van hun fiets. Pol had er desalniettemin groot ontzag voor. De veel jongere Lode Beetkens deed ook mee. Gezien het slechte weer zou Pol ook hebben kunnen afhaken, maar dankzij zijn geweldig lief, Godelieve, sloot hij in Mechelen aan, op de steenweg naar Leuven waar de brouwerijen al te ruiken zijn.

Het regende in de loop van de dag en als er renners zijn die goed in de regen rijden kunnen zijn dat Lode Beetkens én onze Pol. Het was mei en het regende warm water. Het groepje draaide lekker rond, niks aan de hand.

Het leven veranderde totaal bij Sint Gillis. Een grote omslag voor iedereen op het eind van de 250 km van die dag. Gegrift in het geheugen, plaats en tijd weet alleman: tegen vieren het grondgebied van de gemeente Dendermonde. Ze waren nog maar net aangekomen toen Lode onwel werd. Hij slingerde wat op zijn fiets, deed dat niet om plezier te maken of te stunten. Stapte moeizaam af, duwde zijn fiets in de hand van iemand en zakte in elkaar.

Onder de omstanders bij de aankomst was er geen paniek, iedereen wist dat dit serieus was. Iemand flapte er nog “chute” uit maar die werd snel weggestuurd. Wonderlijk dat Godelieve er ook was, eigenlijk vanzelfsprekend en zíj hield het hoofd koel, en deed er alles aan om Lode met een kiss of life te reanimeren. Een defibrilater van de muur gerukt maar het was al te laat. Lode was niet meer. Het verdriet was groot.

Een woord van erkenning is hier op zijn plaats. Lode was Belgisch kampioen in 1999. Veel plezier heeft hij er niet van gehad want een knie speelde op. Een cortisone-injectie door een specialist toegediend, hielp hem door de pijn heen. Na etappewinst

in de Tour kwam aan het licht dat hij cortisone had gebruikt en dat was waar. Lode accepteerde zijn straf en ging door een donker dal.

Vijfentwintig jaar later reed deze zelfde Lode mét oude mannen de happening “kom op tegen kanker”, 1000 km in vier dagen en het werd een ware levendige gebeurtenis.

Wat is Pol content dat hij tóch nog heeft meegereden, dat hij de grinta van de ploeg heeft beleefd. Het heeft hem weer courage gebracht voor het nieuwe seizoen.

Nu trof ik Pol weer in zijn huis, struikelde bijna over het kinderfietske van zijn dochter en hoorde een vreemde stem of…toch ook niet zó vreemd: Ed D’Hont was druk aan het bemoederen om Pol toch vooral richting trainingsarbeid te motiveren. Pol heeft last van de herinnering aan Lode waar het hun beider knieprobleem betreft. Ook Pol heeft een tijd geleden, nog voor die 1000km, om een injectie in zijn knie gevraagd.

Godelieve gaf knipoog en het was duidelijk. Pol was bezig het verdriet om Lode om te buigen in een goede herinnering en hij durft het voorjaaar weer aan. “Dan is die prik al lang opgenomen in uw lichaam”, preekte Ed, “en bovendien hebt gij een verklaring van de dokter, vermits ge die indient bij de aanvraag van uw licentie”.

Soms is Pol toch snel te overtuigen. Hij schoot uit zijn kram en is weer in beweging gekomen. Toen ik belde om te vragen of het allemaal wel doorging, zijn nieuwe contract bij ‘Mephisto shoe|456 glue’, meldde Godelieve dat Pol alweer vijf uur op een dag weg was. Het blijft een cadee!

Dorcas